یکی بود یکی نبود......

اون که بود تو بودی ، اون که تو قلب تو نبود من بودم

یکی خواست یکی نخواست......

 اون که خواست تو بودی ، اون که نخواست از تو جدا شه من بودم

یکی گفت یکی نگفت......

 اون که گفت تو بودی ، اون که دوست دارم رو به هیچ کس جز تو نگفت من بودم

یکی رفت یکی نرفت......

اون که رفت تو بودی ، اون که بعد از تو دنبال هیچ کس نرفت من بودم

 

 

منی که مغرور بودم از عاشقی دور بودم

بگو اخه مجبور بودم بشم وفادار

منی که دلم هیچ کجا بند نمی شد پس چرا

عین یه بی دست و پا شدم گرفتار

از مرز خوابم می گذشتم

سایه^ء تاریک یک نیلوفر روی همه^ء این ویرانه فرو افتاده بود .

کدامین باد بی پروا ، دانه^ء این نیلوفر را به سرزمین خواب من اورد؟

در پس درهای شیشه ای رویاها

در مرداب بی ته اینه ها

هر جا که من گوشه ای از خودم را مرده بودم یک نیلوفر روئیده بود

گویی که او لحظه لحظه در تهی من می ریخت

و من در صدای شکفتن او ، لحظه لحظه خودم را می مردم

بام ایوان فرو می ریزد

و ساقه^ء نیلوفر برگرد همه^ء ستون ها می پیچد

کدامین باد بی پروا ، دانه^ء این نیلوفر را به سرزمین خواب من اورد؟

نیلوفر روئید ، ساقه اش از ته خواب شفافم سرکشید

من به رویا بودم ، سیلاب بیداری رسید

چشمانم را در ویرانه خوابم گشودم :

نیلوفر به همه^ء زندگی ام پیچیده بود

در رگ هایش من بودم که می دویدم

هستی اش در من ریشه داشت

همه^ء من بود

کدامین باد بی پروا ، دانه^ء این نیلوفر را به سرزمین خواب من اورد؟

 

 

 

روزگار غریبی است نازنین

عشق را در پستوی خانه نهان باید کرد

 

باز یه شبی میاد تو هم سراغمو می گیری باز

خوب می دونم من که می ری تو هم می ری مثل یه راز

من می دونم تو هم یه روز دلت برام تنگ می شه باز

بازم دلت تنها می شه تو اون همه سوز و گداز

عطر صدات پیچیده باز توی اتاق خونه

عکس تو رو می بینمو بازم می شم دیوونه

با هر نفس داد می زنم شاید بیای کنارم

دیوونه نگاتمو راه فرار ندارم

تویی اون عشق قدیمی ، هم نفس صمیمی

تویی ارزوی قلبم ، اره فقط همینی

منم یه شب می خندمو اشک تو رو در میارم

تو خوابتم نمی بینی که من برات گل بیارم

منم میرم به اینو اون پشت سرت حرف می زنم

هر چی که دست تکون بدی دست تو رو پس می زنم

 

چشمای گریون لبای بسته

دوری چشمات منو شکسته

رنگ اون چشات چشمای سیات

زنجیر دلت دستامو بسته

شاید یه حسود چشممون زده

بگو کی ما رو تنهایی دیده

ولی می دونم تو اسمونا

قصه^ءما رو یکی شنیده

 

 

دوستت داشتم.....

یادت هست؟

گفتم دوستت دارم.....

تو گفتی کوچیکی برای دوست داشتن

رفتم تا بزرگ شوم.....

اما انقدر بزرگ شدم که یادم رفت

دوستت دارم

 

 

توی این شهر دورنگی

پر از قلبای سنگی

کلید قلب طلا تو نسپاری دست زرنگی

اما اون خدای خوبی می شناسه قلب گلت رو

یه روزی برات میاره مرهم زخم دلت رو