از مرز خوابم می گذشتم

سایه^ء تاریک یک نیلوفر روی همه^ء این ویرانه فرو افتاده بود .

کدامین باد بی پروا ، دانه^ء این نیلوفر را به سرزمین خواب من اورد؟

در پس درهای شیشه ای رویاها

در مرداب بی ته اینه ها

هر جا که من گوشه ای از خودم را مرده بودم یک نیلوفر روئیده بود

گویی که او لحظه لحظه در تهی من می ریخت

و من در صدای شکفتن او ، لحظه لحظه خودم را می مردم

بام ایوان فرو می ریزد

و ساقه^ء نیلوفر برگرد همه^ء ستون ها می پیچد

کدامین باد بی پروا ، دانه^ء این نیلوفر را به سرزمین خواب من اورد؟

نیلوفر روئید ، ساقه اش از ته خواب شفافم سرکشید

من به رویا بودم ، سیلاب بیداری رسید

چشمانم را در ویرانه خوابم گشودم :

نیلوفر به همه^ء زندگی ام پیچیده بود

در رگ هایش من بودم که می دویدم

هستی اش در من ریشه داشت

همه^ء من بود

کدامین باد بی پروا ، دانه^ء این نیلوفر را به سرزمین خواب من اورد؟

 

 

 

روزگار غریبی است نازنین

عشق را در پستوی خانه نهان باید کرد